narodowości
Zróżnicowanie językowe, etniczne i religijne Polski

granice 1918-1922 Spisy powszechne w okresie międzywojennym przeprowadzono w latach: 1921 (pytano w nim o narodowość) a w 1931 o język i religię. Mimo tej różnicy wyniki były bardzo zbliżone. Spisowi z 1931 zarzuca się pewne nieprawidłowości, ale ogólny rozkład jest mniej więcej prawdziwy: Polacy – 68,9%. Ukraińcy – 10,1%. Żydzi – 8,6%. Rusini – 3,8%. Białorusini – 3,1%. Niemcy – 2,3%. Poleszucy – 1,8%. Rosjanie – 0,4%. inni – 1%.

Poleszucy to mieszkańcy podmokłych i trudno dostępnych bagien poleskich, bez rozwiniętej świadomości narodowej, określali się oni zwykle jako "tutejsi". Załączona mapa wskazuje na polski charakter Wileńszczyzny i dużej części dzisiejszej Białorusi i sporą liczbę Polaków w pólnocnej części Galicji Wschodniej. "Rusini" to z kolei mało świadoma grupa Ukraińców, zaliczylibyśmy ich dzisiaj do tej nacji. Żydzi nie zajmowali zwartego obszaru, mieszkali w mistach, stanowiąc tam spry odsetek (np. Warszawa 30%) Niewielki odsetek osób mówiących po polsku występował na Polesiu, Wołyniu i w ukraińskich Krapatach. Mimo to, jak widać, linia Curzona nie opierała się na rzeczywistości, zwłaszcza na swoim północnym odcinku i w rejonie Lwowa (który zresztą jej pierwotna wersja pozostawiała po stronie polskiej).

Jeżeli chodzi o religie, podział był dość prosty: zdecydowana większość Polaków to rzymscy katolicy, Białorusini szeroko rozumani - wyznawcy prawosławia, Ukraińcy byli w Galicji Wschodniej grekokatolikami, a na Wołyniu prawosławnymi. Niemcy - wspólnota ewangelicko-augsburska, Żydzi naturalnie wyznawali, poza niewielkim odsetkiem zasymilowanych, judaizm.